گوهر

گاهی انسان ها فکر میکنند که در یک پیچدگیِ مختص خودشان گیر افتاده اند و میپندارند هیچکس از مجموعه ی کثیر انسانی؛ عذابی که متحمل میشوند را حداقل به این شکل تجربه نکرده است و نمیفهمد.
به نظر میرسد که انسان ها موجودات تکراری ای هستند و از این واقعیت فرار می کنند تا مفهومی بیش از یک فعالیت و پردازش عمومی باشند. انسان جز با توصل به زنجیره ی تعقل پیشینیان و ابراز این مهم و تکمیل تفکر آنان قادر به احساس شخصی مفید نیست.
پذیرفتن اصل تکرار و وجود آدمی در قالب یک مجموعه و اصل تفکر همگانی و منبع یکسان که تنها با کمی ها و کاستی های فیزیکی و بیولوژیکی و میزان محدودیت در موقعیت و محیط کیفیت متفاوتی دارد؛ باعث شادمانی از یک غرور جمعی و عدم بروز حقارتی ویرانگر از آنچه نیست و آنچه بودنش لازم است می شود.
انسان مسلمن یک شخص نیست.
بر این عقیده ام که تفکر هر انسان صرفن در مغز او رخ نمیدهد و وابسته به شبکه ای وسیع است.