پرسه های بی رنگ

ماه گذشته یک تار دیگر از موهایم سفید شد.

موهای سفید همیشه بلند تر از موهای سیاه می نمایند، گویی حرفی برای گفتن دارند که چنین خودشان را به رخ می کشند.

در هفته ی اخیر یک تار سبیلم به اعتراض از اینکه حالت همیشگی خود را "بی تفاوتی" میخوانم کفن پوشید.

رنگ؟ نه هرگز... یک کفنِ رنگین باز هم کفن است.

در مورد استهلاکِ وارده از جاذبه ی زمین میگویم؛ وقتی که کشفش کردم سنی نداشتم... گویا همان موقع آن هم مرا کشف کرد...

به رفتن فکر میکنم، جایی که استهالاکات بیرونی کمتر باشد.

بی هیچ تعلق خاطر به مکان، چیزی یا کسی؛ هرکجا که لحظه ای بیارامم ریشه میدوانم.

چقدر کامل و منطبق است با من:

and I’ll redefine anywhere anywhere I may roam

where I lay my head is home

carved upon my stone

my body lie, but still I roam

anywhere I may roam